Maak het overnemen van gemeentelijke taken makkelijker voor initiatiefnemers via interfaces

Datum 15-11-2019

Eerder dit jaar leverde de Universiteit Leiden een rapport op waarin werd geconstateerd dat het opstellen van een algemene regeling voor het Right to Challenge een onbegaanbare weg is. In het artikel ‘Een algemene regeling voor het Right to Challenge, over interfaces in het publiekrecht’ concluderen de auteurs dat gemeenten hun systeem begrijpelijker kunnen maken voor initiatiefnemers door zogenaamde interfaces te bouwen.  

Regels

In het artikel herhalen de auteurs dat er geen sprake is van onnodige regels die het Right to Challenge in de weg staan, zoals zij ook concludeerden in hun onderzoek. De regels die er zijn hebben nut en waarde. Het probleem is de hoeveelheid aan regels, mate van complexiteit en de manier waarop de overheid (niet) in staat is om die tot een overzichtelijk geheel te presenteren. Daarnaast is er geen gebrek aan informatie over de regels maar eerder een gebrek aan erkenning en bevestiging door de overheid. Burgers die invulling geven aan het uitdaagrecht zoeken erkenning en bevestiging van hun professionaliteit en gelijkwaardigheid ten opzichte van de overheid. Daarnaast zijn ze op zoek naar ondersteuning bij hun initiatieven om deze zo verder te brengen in de overheidsbureaucratie.  

Behoefte aan interfaces

De auteurs roepen dan ook op om na te denken over oplossingen die verder gaan dan de focus op en het verder verfijnen van wet- en regelgeving. Ze sluiten zich aan bij de oproep van prof. dr. Alex Brenninkmeijer, voormalig Nationaal Ombudsman: ‘maak geen regels om de regels, maar laat ze aansluiten bij wat werkt in de praktijk’. De (juridische) systeemwereld van de overheid kan moeilijk in elkaar zitten, maar initiatiefnemers zouden daar geen last van moeten hebben. Het “systeem” kan hen helpen om de nodige stappen te zetten. De auteurs raden aan om na te denken over een interface/arrangement. Interfaces stellen mensen in staat om ingewikkelde (vaak digitale) processen te begrijpen, zonder dat ze de achterliggende processen begrijpen. Een voorbeeld hiervan is een manier om de maatschappelijke investering van de overheid in een initiatief te omschrijven: geen subsidie, maar een financieel arrangement dat wederkerigheid, professionaliteit en gelijkwaardigheid uitstraalt. Initiatiefnemers weten niet wat er voor complexe juridische processen achter liggen maar krijgen duidelijkheid in de vorm van een financieel arrangement.

De auteurs sluiten af met de opmerking dat nader onderzoek nodig is om te verkennen via welke manieren initiatiefnemers beter in staat gesteld kunnen worden om overheidstaken over te nemen, om zo de wereld van de initiatiefnemers en de afdelingen van de gemeenten dichter bij elkaar te brengen.

Meer informatie: